Το είδος μας δεν γεννήθηκε μέσα στο τσιμέντο ,αλλά μέσα σε αγρια δάση και λιβάδεια. Τα μάτια μας εξελίχθηκαν για να διακρίνουν τις λεπτές διαφορές ανάμεσα στις χρυσαφένιες, πρασινωπές και καφεκόκκινες αποχρώσεις των ωρίμων καρπών και των φύλλων και όχι για να αγναντεύουν το γκρίζο των πόλεων.

Λιβάδι κάτω από την Άνω ΑρέναΜεσημέρι Σαββάτου και ξεκινάμε από την Άρτα με κατεύθυνση τις Λίμνες Μουτσάλια στο Γράμμο. Η διαδρομή αρκετά μεγάλη και κουραστική. Η ώρα περνάει και καθώς φτάνουμε στον προορισμό μας έχουμε την τύχη να δούμε τις τελευταίες ακτίνες του ήλιου να παίζουν μέσα στα κιτρινοπορτοκαλί φύλλα. Φτάνοντας αρχίζουμε να στήνουμε τις σκηνές μας και να μαζεύουμε ξύλα για τη φωτιά που θα ψήσουμε... Ο ψήστης πιάνει δουλειά και σε λίγο τα πρώτα λουκάνικα και σουβλάκια είναι έτοιμα. Η βραδιά συνεχίζεται με κουβέντα και καλό φαγητό ενώ στο τέλος μας περιμένουν και πεντανόστιμα κάστανα. Η ώρα περνάει το κρύο δυναμώνει και χωνόμαστε γρήγορα στις σκηνές μας.

Περισσότερα...

Όλη η ομάδα στην κορυφή του Κάμενικ

Το πρωί της Κυριακής μας βρίσκει να παίρνουμε το λεωφορείο με κατεύθυνση προς το Ασημοχώρι, ένα χωριό στα σύνορα με την Αλβανία μετά την Κόνιτσα. Η πρόγνωση για τον καιρό είναι συννεφιά αλλά λίγο μετά την Φιλιππιάδα αρχίζει να βρέχει, και όλοι σκεφτόμαστε πως θα εξελιχθεί. Η βροχή συνεχίζεται μέχρι περίπου την Κόνιτσα και για καλή μας τύχη εκεί σταματά.

Περισσότερα...