Ακολουθήστε μας στο Facebook

facebook

 

Το είδος μας δεν γεννήθηκε μέσα στο τσιμέντο ,αλλά μέσα σε αγρια δάση και λιβάδεια. Τα μάτια μας εξελίχθηκαν για διακρίνουν τις λεπτές διαφορές ανάμεσα στις χρυσαφένιες ,πρασινωπές και καφεκόκκινες αποχρώσεις των ωρίμων καρπών και των φύλλων και όχι για να αγναντεύουν το γκρίζο των πόλεων.

Την Κυριακή, 22.01.2017, ο σύλλογός μας πραγματοποίησε μία ακόμα ''απόδραση'' προς το βουνό του νομού Ιωαννίνων, Τόμαρο (Ολύτσικα για τους παλαιότερους). Λόγω των σφοδρών χιονοπτώσεων των τελευταίων ημερών τροποποιήσαμε το πρόγραμμα της ανάβασης. Αντί για την Δωδώνη, αφετηρία μας έγινε το χωριό Μελιγγοί. Ξεκινήσαμε στις 08:15 την ανάβαση και το βουνό μας έδειξε από νωρίς τα 'δόντια'' του. 

 Η ποσότητα και η ποιότητα του χιονιού ήταν ο ''αντίπαλός'' μας αυτή τη φορά, καθώς ήταν μεγάλη η ποσότητα και πολύ μαλακό. Η ομάδα μας, όμως, αποτελούμενη από 9 άτομα δεν πτοήθηκε συνεχίζοντας την απαιτητική ανάβαση. Η θέα μετά από κάθε βήμα βελτιωνόταν κι αυτό μας παρακινούσε. Συνέβαλε στο ευχάριστο κλίμα και η παρουσία του ''συνορειβάτη'' σκύλου μας, Ερμή!

Αφήνοντας το δυσδιάκριτο μονοπάτι φτάσαμε σιγά-σιγά σε μία στάνη στον αυχένα. Ανεβαίνοντας πιο πάνω, προς την κορυφή, η θέα ήταν φανταστική. Η μέρα ήταν υπέροχη και σε συνδυασμό με το λευκό των βουνών τριγύρω αποζημιωθήκαμε για τον κόπο μας! Τα βουνά της Ηπείρου ορθώνονταν μπροστά μας μεγαλοπρεπέστατα. Σταθήκαμε λίγο πιο κάτω από την κορυφή για να απολαύσουμε τη μαγεία... Στις 15:00 αποφασίσαμε να επιστρέψουμε, ώστε να προλάβουμε το φως της ημέρας.

Τα βλέμματά μας χάθηκαν στα βουνά των Τζουμέρκων, της Κακαρδίτσας, της Τύμφης, του Γράμμου, της Νεμέρτσικας, του Σμόλικα και φυσικά στον ίδιο τον Τόμαρο που κρύβει πολλές άγριες ομορφιές. Με αυτές αποχαιρετίσαμε τον Τόμαρο. Ένα βουνό που είναι δίπλα στο δρόμο προς τα Ιωάννινα, αλλά δε φαντάζεται κανείς ότι κρύβει τόσες ομορφιές. Ως την επόμενη φορά που θα μας δεχτεί στην αγκαλιά του, τον ευχαριστούμε.