Το είδος μας δεν γεννήθηκε μέσα στο τσιμέντο ,αλλά μέσα σε αγρια δάση και λιβάδεια. Τα μάτια μας εξελίχθηκαν για να διακρίνουν τις λεπτές διαφορές ανάμεσα στις χρυσαφένιες, πρασινωπές και καφεκόκκινες αποχρώσεις των ωρίμων καρπών και των φύλλων και όχι για να αγναντεύουν το γκρίζο των πόλεων.

Τα Τζουμέρκα είναι μια από τις πιο άγριες και άγνωστες οροσειρές της Ελλάδας. Το πρόσωπό τους έχει σκαφτεί από τα νερά που κυλούν σχηματίζοντας φαράγγια και χαράδρες. Ένα τέτοιο ρέμα, το Μελισσουργιώτικο, χωρίζει ευδιάκριτα τα Τζουμέρκα από τον ορεινό όγκο της Κακαρδίτσας. Η ψηλότερη κορυφή των Τζουμέρκων είναι το Καταφίδι με υψόμετρο 2.393μ. Οι γνώμες βέβαια διίστανται και για πολλούς τα Τζουμέρκα περιλαμβάνουν και την Κακαρδίτσα κάνοντάς την και την ψηλότερη κορυφή με υψόμετρο 2.429μ. Η ετυμολογία της λέξης Τζουμέρκα είναι διπλή: είτε έχει σλάβικη ρίζα και σημαίνει το φυτό ελλέβορος είτε βλάχικη από τη λέξη τζουμ που σημαίνει κορυφή.

Περισσότερα...

Mία ερώτηση που σίγουρα είναι δύσκολο να απαντηθεί. Τι είναι αυτό που μπορεί να μας κάνει να θεωρούμε έναν ορειβάτη καλό; Η κατάκτηση μιας ψηλής κορυφής όπως το Έβερεστ; Σίγουρα όχι. Ορειβάτης είναι κάποιος που με κλασσικό αλπικό στυλ, με τη χρήση των δικών του και της ομάδας του μέσων καταφέρνει να κατακτήσει μία δύσκολη και ψηλή κορυφή. Είναι αυτός που χαράσσει τη δική του διαδρομή ξεπερνώντας φυσικά και μη εμπόδια για να φτάσει κάπου που δεν έχουν φτάσει άλλοι πριν από αυτόν. Είναι αυτός ή αυτή που παρά τα εμπόδια οικονομικά, πολιτικά ή φυλετικά καταφέρνει να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Ας μην ξεχνάμε πως το είναι κανείς ορειβάτης και να μπορεί να κατακτήσει τις οροσειρές του κόσμου απαιτεί ψυχική και σωματική δύναμη, ταλέντο, θάρρος, νοημοσύνη και καθαρό μυαλό.

Περισσότερα...

         Σκεφτείτε την ακόλουθη κατάσταση, έξω κάνει κρύο βρίσκεστε στον υπνόσακό σας ή σε ένα καταφύγιο και θέλετε να ζεσταθείτε λιγάκι... Φυσικά όλους μας έχουν παροτρύνει να πιούμε ένα τσιπουράκι ή κάποιο άλλο αλκοολούχο ποτό για να ζεσταθούμε. Όμως όλο αυτό είναι μύθος ή πραγματικότητα;

Ίσως ένα από τα πιο γνωστά παραδείγματα είναι οι σκύλοι Αγίου Βερνάρδου που κυκλοφορούσαν στις Άλπεις με ένα μικρό βαρελάκι μπράντυ στο κολάρο τους, το οποίο έδιναν σε όποιον το είχε ανάγκη για να ζεσταθεί. Όμως μήπως αυτή η πρακτική έκανε περισσότερο κακό παρά καλό;

Περισσότερα...

Τύμφη: μια από τις επιβλητικότερες και πιο άγριες οροσειρές της Ελλάδας. Ανάμεσα από τα ασβεστολιθικά πετρώματα σχηματίζονται βάραθρα και σπηλαιοβάραθρα καθιστώντας την περιοχή έναν επίγειο παράδεισο για τους σπηλαιολόγους. Όμως ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή... αρχίζοντας με το τι ακριβώς είναι τα βάραθρα. Δεν είναι τίποτε άλλο από κατακόρυφους ή σχεδόν κατακόρυφους αγωγούς στους οποίους η πρόσβαση γίνεται με σκοινιά ή ανεμόσκαλα. Ενώ τα σπηλαιβάραθρα παρουσιάζουν τόσο κατακόρυφα όσο και οριζόντια τμήματα. 

Περισσότερα...

 Εικόνα 1. Πλευρικές μορένες στην Τύμφη ανάμεσα στην Γκουρα και το Τσιουμάκο.Κείμενο-Φωτογραφίες: Άρης Λεονταρίτης, Γεωργία Κανελλοπούλου

Πίνδος. Οκτώβρης, 30.000 χρόνια πριν από σήμερα. Το χιόνι πέφτει απαλά και σκεπάζει σιγά-σιγά τις πλαγιές του βουνού. Σε κάποια σημεία το περσινό χιόνι παραμένει συσσωρευμένο σε κοιλάδες και κοιλότητες καθώς ο αδύναμος ήλιος του καλοκαιριού για ακόμη μια χρονιά δεν κατάφερε να το λιώσει. Ακόμη και το πιο ζεστό μεσημέρι του Ιουλίου η θερμοκρασία είναι μόλις 18 βαθμοί. Τα χρόνια περνούν και τα αλλεπάλληλα στρώματα χιονιού μεταμορφώνονται σε ένα σκληρό στρώμα πάγου, το οποίο συνεχώς βαραίνει και επεκτείνεται. Οι εσωτερικές δυνάμεις που αναπτύσσονται από τη βαρύτητα είναι τεράστιες. Ο πάγος στα χαμηλότερα στρώματα γίνεται ελαστικός ενώ η ασφυκτική πίεση κοντά στην επιφάνεια του εδάφους προσφέρει στον εφαπτόμενο πάγο την ενέργεια που χρειάζεται για να λιώσει. Ένας συνδυασμός φαινομένων ολίσθησης (με τη βοήθεια του νερού μεταξύ εδάφους- πάγου), ερπυσμού (λόγω της ελαστικότητας των χαμηλότερων στρωμάτων) και θραύσης (στην επιφάνεια του πάγου) δίνουν ζωή στον μέχρι τώρα άψυχο γαλανό πάγο. Γίνεται ένα επιβλητικό, αργοκίνητο ποτάμι που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του. Ένας παγετώνας. Καθώς τα χρόνια περνούν, η γη στρέφει τον άξονα της, ώστε να ξαναφέρει το παγωμένο βορινό της μάγουλο προς τον καλοκαιρινό ήλιο. Αρχίζει σιγά-σιγά να ξεμουδιάζει και οι πάγοι συρρικνώνονται υποχωρώντας τελικά άτακτα, προς τα πάνω. Έτσι, και αυτή η παγετώδης περίοδος είναι πια παρελθόν. Μέχρι να έρθει η επόμενη, ο δυνατός ήλιος λιώνει τα χιόνια κάθε καλοκαίρι και το μόνο που έχει απομείνει πλέον από τους παγετώνες είναι τα σημάδια που έχει χαράξει το σαρωτικό πέρασμά τους στη γη.

Περισσότερα...