Το είδος μας δεν γεννήθηκε μέσα στο τσιμέντο ,αλλά μέσα σε αγρια δάση και λιβάδεια. Τα μάτια μας εξελίχθηκαν για να διακρίνουν τις λεπτές διαφορές ανάμεσα στις χρυσαφένιες, πρασινωπές και καφεκόκκινες αποχρώσεις των ωρίμων καρπών και των φύλλων και όχι για να αγναντεύουν το γκρίζο των πόλεων.

Έχοντας διανυκτερεύσει στο χωρίο Νότια οι πρώτες ακτίνες του ηλίου μας βρίσκουν στην αρχή του φαραγγιού την Τζένας. Το ξύπνημα της φύσης, η αέναη κίνηση του νερού και οι αρχέγονες εικόνες που προσφέρει το φαράγγι σε όλο το μήκος του αφυπνίζουν και τα δικά μας ένστικτα που βρισκόταν σε λήθαργο, υπομένοντας την καθημερινότητα μας, και περιμένοντας καρτερικά την επόμενή μας εξόρμηση στην φύση.

Περισσότερα...

Μερικές φωτογραφίες από την εξόρμηση του συλλόγου στην κορυφή Σοκόλ.

Η ομάδα στη θέση ΤυροκομείοΣτα σύνορα με την ΠΓΔΜ, πάνω από το χωριό Νότια στην Αριδαία και περίπου 4:30 ώρες από την Άρτα, βρίσκεται το όρος Τζένα. Ετυμολογικά το όρος Τζένα αντλεί την ονομασία του από την μεταφορική τάση σηματοδότησης γεωγραφικών σημείων από μέρη του ανθρωπίνου σώματος καθώς η σημασιολογική τούτη μεταβολή βασίζεται στην ομοιότητα των δυο εννοιών, του ανθρωπίνου σώματος και του γεωγραφικού στοιχείου. Έτσι, ακούμε τις μεταφορικές χρήσεις: η ράχη του βουνού, οι πρό-ποδες του βουνού, το φρύδι του βουνού, ο αυχένας (σβέρκος) του βουνού, το μάτι (για πηγή), το κεφαλό-βρυσο κ.τ.λ. Κατά αυτή την λογική το όνομα Τζένα ανάγει την αρχή-του στο «φρύδι», που στα βλάχικα λέγεται τζεάνâ (πληθ. τζεάνι και τζένουρι «βουνά») και στα μογλενίτικα βλάχικα τζένα. Η λέξη τζεάνâ κατάγεται από το λατινικό γκένα «σαγόνι-μάγουλο, βλέφαρο». Πέραν τούτων γεωγραφικά η Τζένα, μαζί με το Πίνοβο αποτελούν το κεντρικό τμήμα της οροσειράς της Αριδαίας. Το βουνό φημίζεται για το δάσος οξιάς του, το οποίο φτάνει μέχρι τα 1.800μ. και το φαράγγι της Μικρής Τζένας ή Νότιας που είναι κατά γενική ομολογία το πιο όμορφο ανέβασμα που έχουμε κάνει σε βουνό. Σε μεγαλύτερο υψόμετρο η οξιά δίνει τη θέση της σε αλπικά λιβάδια μέχρι την κορυφή. Σημαντική επίσης είναι η πανίδα του όρους που αποτελεί καταφύγιο για αρπακτικά ουλιά όπως ο χρυσαετός, ο φιδαετός και ο πετρίτης ενώ λόγω του δάσους οξιάς βρίσκουν μέρη να φωλιάζουν πολλοί δρυοκολάπτες.

Περισσότερα...

 

Στατιστικά

Εμφανίσεις Άρθρων
939612

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 54 επισκέπτες και κανένα μέλος