Ποτάμια, ρέματα, βουνά (Τύμφη και Μητσικέλι), το φαράγγι του Βίκου -το βαθύτερο παγκοσμίως σε σχέση με το πλάτος του-, σαράντα έξι (46) χωριά, εξήντα (60) υπάρχοντα πετρόκτιστα γεφύρια, και, τέλος, εκατό ακόμα που έχουν καταγραφεί, μα δεν σώζονται. Τα παραπάνω κοσμούν καθ' ολοκληρίαν τον τόπο αυτό(ν) - ο οποίος δεν είναι άλλος από το Ζαγόρι.
Εκεί, στον τόπο αυτό(ν) πεζοπορήσαμε. Ξεκινώντας από το Δίλοφο, κατευθυνθήκαμε προς τους Κήπους, περνώντας και θαυμάζοντας το πρώτο πέτρινο γεφύρι που βρήκαμε στην πορεία μας, αυτό του Καπετάν Αρκούδα.
Εν συνεχεία, λίγο πριν τους Κήπους συναντήσαμε το γεφύρι του Πλακίδα (άλλως Τρίτοξο, ή/και Καλογερικό) - χάρμα ιδέσθαι. Επόμενο γεφύρι αυτό του Κοντοδήμου Λαζαρίδη (1764), του οποίου η ωραιότητα μας σαγήνευσε όλους. Μετά από λίγη ώρα φτάσαμε στο Κουκούλι, όπου κάναμε στάση για καφέ, ή εναλλακτικά αναψυκτικό. Από εκεί ακολουθώντας το αναμφίβολα εξαιρετικό μονοπάτι επιστρέψαμε μετά από κάμποση ώρα στο Δίλοφο, αφού πρώτα αντικρίσαμε ένα ακόμα -το τελευταίο κατά σειρά στη διαδρομή μας- εκπάγλου κάλλους γεφύρι, αυτό του Μίσιου, τόσο από κοντά -καθώς περπατήσαμε πάνω του- όσο και από ψηλά, από το ξωκ(κ)λήσι του Αγίου Νικολάου. Περίπου μιά ώρα μετά η διαδρομή για την ομάδα είχε ολοκληρωθεί· έτσι, έμπλεοι χαράς, συναισθημάτων και εικόνων επιστρέψαμε το απόγευμα στην πόλη της Άρτας.


Τέλος, ευχαριστώ όλους τους συμμετέχοντες, καθώς και τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου του συλλόγου, τα οποία στάθηκαν αρωγοί συμβάλλοντας τα μέγιστα στην επιτυχή ολοκλήρωση της πρώτης μου εκδρομής ως αρχηγός.

Σάββατο μεσημέρι ξεκινάμε από την Άρτα με κατεύθυνση την Κόνιτσα και από εκεί αρχίζουμε την πεζοπορία μας προς το Σάδι Μύγας, περνώντας πρώτα από τη γραφική Μονή Στομίου. Δυστυχώς το βάρος του εξοπλισμού μας κάνει να κινούμαστε αργά με αποτέλεσμα να σταματήσουμε στις λάκες πριν το Σάδι Μύγας και όχι στο Σάδι όπως είχαμε προγραμματίσει αρχικά.

Στις 3 Μαρτίου 2019 ο σύλλογός μας απέδρασε στο όρος Τύμφη επιλέγοντας την ανάβαση στην κορυφή του Λάπατου (2251 μ). Η πορεία μας ήταν : Μεγάλο Πάπιγκο - Λάπατος - καταφύγιο - Μικρό Πάπιγκο.
Παίρνοντας τον ανηφορικό χωματόδρομο προς την Κούλα δεν αργήσαμε να μπούμε στο μονοπάτι. Σ' ένα μικρό διάσελο άρχισε η ανηφόρα προς το Λάπατο, εκεί αρχίσαμε να χρησιμοποιούμε κραμπόν, καθώς το χιόνι ήταν παγωμένο. Το αλπικό τοπίο μας άφησε να ρίξουμε τις πρώτες ματιές προς την Νεμέρτσικα και την Μουργκάνα.

Ο ΕΟΣ Άρτας πραγματοποίησε την 11 Νοεμβρίου ολιγόωρη πεζοπορική διαδρομή στα γεφύρια του Ζαγορίου περνώντας από τα χωριά: Δίλοφο, Κήποι, Κουκούλι και Βίτσα. Χωρίς καμία βιασύνη, με οπτική διάθεση και οπτική απόλαυση περάσαμε από τα υπέροχης αρχιτεκτονικής πετρόκτιστα γεφύρια: καπετάν Αρκούδα, Καλογερικό, Λαζαρίδη, Μίσιου και Κόκορη.

Περπατήσαμε σε καλοσυντηρημένα μονοπάτια μέσα σε ένα συνεχές δάσος οξιάς, θαυμάσαμε τα αναρριχητικά πεδία που ορθώνονταν τριγύρω μας καθώς και την ομορφιά και αρχοντιά των χωριών. Αυτό που δεν είδαμε στη διάρκεια της διαδρομής ήταν το ποτάμι, ο Βίκος. Αντ' αυτού πέτρες και κροκάλες, δίχως σταγόνα νερού, μ' αυτή την πρωτοφανή φθινοπωρινή ξηρασία.

Σάββατο πρωί και η τετραμελής ομάδα μας βρίσκεται στην Άνω Κλειδωνιά έτοιμη να ξεκινήσει για μια επική διάσχιση στην Τύμφη. Η πρόβλεψη του καιρού για το απόγευμα είναι δυσμενείς και εμείς βλέπουμε τα πρώτα σύννεφα να κλείνουν την Γκαμήλα.

Ξεκινάμε λοιπόν περπατώντας για περίπου μία ώρα σε χωματόδρομο με κατεύθυνση προς την κορυφή της Κούλας και όντως μια πολύ ψιλή βροχή που αρχίζει να πέφτει μας προβληματίζει λίγο για το τι μέλει γενέσθαι, αν οι μπόρες έρθουν νωρίτερα. Εγκαταλείπουμε τον χωματόδρομο και βρισκόμαστε σε μονοπάτι που κινείται μέσα σε πανέμορφο δάσος. Η ομίχλη που έχει κατέβει μας χαρίζει πανέμορφες εικόνες που σίγουρα δεν θυμίζουν σε τίποτα καλοκαίρι.