Το είδος μας δεν γεννήθηκε μέσα στο τσιμέντο ,αλλά μέσα σε αγρια δάση και λιβάδεια. Τα μάτια μας εξελίχθηκαν για να διακρίνουν τις λεπτές διαφορές ανάμεσα στις χρυσαφένιες, πρασινωπές και καφεκόκκινες αποχρώσεις των ωρίμων καρπών και των φύλλων και όχι για να αγναντεύουν το γκρίζο των πόλεων.

Κυριακή πρωί και εμείς βρισκόμαστε στο δρόμο για μια από τις πιο όμορφες πεζοπορικές διαδρομές, συμμετέχοντας στο 39ο Πανελλήνιο πέρασμα του Βουραϊκού. Η διαδρομή μας ξεκινάει από τη Ζαχλωρού και μαζί με εκατοντάδες πεζοπόρους από όλη την Ελλάδα περπατάμε στις ράγες του τρένου που ενώνει τα Καλάβρυτα με το Διακοφτό. 

Η φύση βρίσκεται στο απόγειό της καθώς καταπράσινα πλατάνια φυτρώνουν στις όχθες του ποταμού ενώ αγριολούλουδα ξεφυτρώνουν σε κάθε μας βήμα. Από τις πηγές τα νερά τρέχουν ασταμάτητα σχηματίζοντας εντυπωσιακούς καταρράκτες στο διάβα τους προς τον ποταμό Βουραϊκό. Διασχίζουμε γέφυρες ενώ από κάτω μας κυλάνε ορμητικά τα νερά και ειδικά στα σημεία όπου το φαράγγι στενεύει βλέπουμε τη δύναμη του νερού που έχει σμιλέψει τα βράχια. 

 

Περνάμε από στοές και σήραγγες μαζί με δεκάδες άλλους πεζοπόρους που έχουν επιλέξει την πανέμορφη αυτή μέρα για να πραγματοποιήσουν την διάσχιση. Καθώς πλησιάζουμε στη θάλασσα το τοπίο γίνεται λιγότερο άγριο, ο ποταμός φαρδαίνει και χύνεται στη θάλασσα...