Ακολουθήστε μας στο Facebook

facebook

 

Το είδος μας δεν γεννήθηκε μέσα στο τσιμέντο ,αλλά μέσα σε αγρια δάση και λιβάδεια. Τα μάτια μας εξελίχθηκαν για διακρίνουν τις λεπτές διαφορές ανάμεσα στις χρυσαφένιες ,πρασινωπές και καφεκόκκινες αποχρώσεις των ωρίμων καρπών και των φύλλων και όχι για να αγναντεύουν το γκρίζο των πόλεων.

Σκάλα Άνερου: η διαδρομή που ακολουθήσαμε φαίνεται με μπλα χρώμα

Τζουμέρκα... ένας άγριος τόπος για σκληροτράχηλους ανθρώπους που κάθε χρόνο ανέβαζαν (και κάποιοι ακόμα ανεβάζουν) τα ζώα τους σε οροπέδια, όπως αυτό της Μπρέσιανης, για τους καλοκαιρινούς μήνες. Πριν δύο χρόνια είχαμε την τιμή και την τύχη να μας φιλοξενήσουν στο οροπέδιο της Μπρέσιανης δύο από αυτούς, ο κ. Γιώργος και ο κ. Δημήτρης. Για να περιγράψω τις στιγμές που ζήσαμε εκεί σε ένα Σαββατοκύριακο, τις ιστορίες που ακούσαμε αλλά και την ζεστασιά και φιλοξενία με την οποία μας δέχτηκαν θα χρειαζόμουν πολλές σελίδες.

Από αριστερά προς τα δεξιά: Β. Ζολώτας, Γ. Φίλιππας, Δ. ΣαλαμούραςΗ διαδρομή που ακολουθήσαμε όπως φαίνεται από το πλάιΛίγο μετά τη Μπρέσιανη    Έχοντας πλέον αποκτήσει το τελικό ύψος

Μέσα από την κουβέντα μάθαμε πως για να ανέβουν στην Μπρέσιανη με τα ζώα δεν χρησιμοποίησαν τη Σκάλα του Σταμάτη από την οποία ήρθαμε εμείς μιας και την θεωρούσαν επικίνδυνη για τα ζώα αλλά ένα άλλο σύρμα. Μας εξήγησαν πως το σύρμα αυτό λίγο μετά την Μπρέσιανη (κατευθυνόμενοι προς το καταφύγιο) χωρίζει από την Σκάλα ανεβαίνει προς τα πάνω, περνάει ουσιαστικά πάνω από τη Σκάλα κινείται συνέχεια ψηλά και αρχίζει να κατηφορίζει λίγο πριν το καταφύγιο για να καταλήξει σε αυτό. Στην επιστροφή μας προσπαθήσαμε να το βρούμε και πράγματι μέχρι ενός σημείου το βρήκαμε και βάλαμε κάποιους κούκους αλλά φτάνοντας σε μια απότομη ρεματιά δεν μπορέσαμε να καταλάβουμε πως πέρασαν τα ζώα από εκεί και θεωρώντας πως κάπου είχαμε κάνει λάθος επιστρέψαμε πίσω. Κάποια στιγμή ξαναβρήκαμε τον κ. Δημήτρη και είπε πως είδε τους κούκους μας και πως είχαμε πάει σωστά και με λίγο ψάξιμο θα βρίσκαμε το πέρασμα στη ρεματιά. Για τα επόμενα δύο χρόνια η ιδέα να βρούμε το μονοπάτι ήταν στο μυαλό μας, αλλά μπορέσαμε να την υλοποιήσουμε φέτος.

Για να βρούμε το μονοπάτι πήραμε τη Σκάλα Σταμάτη μέχρι το σημείο που ενώνεται με το Σύρμα και από εκεί συνεχίσαμε ανεβαίνοντας αρκετά πιο ψηλά από τη Σκάλα και μετά από περίπου 30 λεπτά αρχίσαμε να κινούμαστε στο φυσικό ζωνάρι που σχηματίζει το βουνό. Για καλή μας τύχη οι βοσκοί είχαν γυρίσει κάτω την προηγούμενη βδομάδα οπότε τα χόρτα ήταν πατημένα και αυτό μας διευκόλυνε αρκετά στην εύρεση του μονοπατιού. Φτάνοντας στο σημείο όπου είχαμε ολοκληρώσει την προσπάθεια μας την προηγούμενη φορά πλησιάζοντας κοντά είδαμε το μονοπάτι να συνεχίζει απέναντι και ένα σχετικά φρέσκο πέρασμα να κόβει τη ρεματιά. Την περάσαμε άλλοι πιο εύκολα άλλοι πιο δύσκολα μιας και τα πατήματα ήταν λίγα και κάποιες πέτρες έφευγαν ενώ ήταν ίσως το μοναδικό σημείο σε όλη τη διαδρομή που δεν συγχωρούσε λάθος. Το μονοπάτι συνέχιζε με μια ελαφριά κλίση προς τα κάτω αλλά γενικά δεν έχανε ύψος μέχρι που φτάσαμε σχεδόν στο ύψος του καταφυγίου. Στο σημείο αυτό άρχιζε να κατηφορίζει απότομα χάνοντας αρκετά ύψος και κινούμενο σε μια ράχη, στη συνέχεια χρειάστηκε να περάσουμε άλλη μια ρεματιά αρκετά εύκολη και κατεβήκαμε στο καταφύγιο που ήταν πλέον πολυ κοντά.

   Μελετώντας το δύσκολο πέρασμαΑρχίζοντας την κατάβαση, με το Καταφίδι να κρύβεται μέσα στα σύννεφα   Κατεβαίνοντας με θέα το ΚαταφίδιΤο τελευταίο κομμάτι με το καταφύγιο να φαίνεται στο βάθοςΗ τελευταία ρεματιά

Για να συνοψίσουμε, είναι ένα εντυπωσιακό, με θέα που κόβει την ανάσα και άγνωστο σε εμάς μονοπάτι που από όσο ξέρουμε δεν έχει γίνει από κάποιους ορειβάτες. Η διάρκεια της διαδρομής είναι περίπου 2 ώρες. Στη διαδρομή έχουμε βάλει κάποιους κούκους σε σημεία που θεωρήσαμε πως είναι απαραίτητο μιας και στο μεγαλύτερο μέρος είναι ευδιάκριτο. Ελπίζουμε του χρόνου να μπορέσουμε να κάνουμε μια καλύτερη σηματοδότηση έχοντας στο μυαλό μας να μην επέμβουμε πολύ στο φυσικό περιβάλλον.

 

*Το όνομα του σύρματος το βγάλαμε εμείς μιας και οι ντόπιοι το αναφέρουν απλά ως σύρμα. Το Άνερος αναφέρεται στον κ. Γιώργο τον οποίο κάποτε είχαν συναντήσει μέλη του συλλόγου πάνω από τον Καταρράκτη και τους είπε πως βιάζεται γιατί είναι άνερος (δεν έχει νερό μαζί του).

**Στην εύρεση του μονοπατιού συμμετείχαν οι Κωνσταντίνα ('Ινα) Ασλανίδη, Παντελής Βλαχάς και Βασίλης Ζολώτας (ο οποίος ήταν και η ψυχή του εγχειρήματος).