Το είδος μας δεν γεννήθηκε μέσα στο τσιμέντο ,αλλά μέσα σε αγρια δάση και λιβάδεια. Τα μάτια μας εξελίχθηκαν για να διακρίνουν τις λεπτές διαφορές ανάμεσα στις χρυσαφένιες, πρασινωπές και καφεκόκκινες αποχρώσεις των ωρίμων καρπών και των φύλλων και όχι για να αγναντεύουν το γκρίζο των πόλεων.

Στις 3 Μαρτίου 2019 ο σύλλογός μας απέδρασε στο όρος Τύμφη επιλέγοντας την ανάβαση στην κορυφή του Λάπατου (2251 μ). Η πορεία μας ήταν : Μεγάλο Πάπιγκο - Λάπατος - καταφύγιο - Μικρό Πάπιγκο.
Παίρνοντας τον ανηφορικό χωματόδρομο προς την Κούλα δεν αργήσαμε να μπούμε στο μονοπάτι. Σ' ένα μικρό διάσελο άρχισε η ανηφόρα προς το Λάπατο, εκεί αρχίσαμε να χρησιμοποιούμε κραμπόν, καθώς το χιόνι ήταν παγωμένο. Το αλπικό τοπίο μας άφησε να ρίξουμε τις πρώτες ματιές προς την Νεμέρτσικα και την Μουργκάνα.

 

ΓκαμήλαΑστράκαΑστράκαΓκαμήλαΚοπάδι από αγριόγιδα.

Σε περίπου 4 ώρες φτάσαμε στην κορυφή του Λάπατου (2251 μ). Το βλέμμα αφέθηκε για να φτάσει στις διπλανές κορυφές της Τύμφης Αστράκα και Γκαμήλα. Ανάμεσά τους, στο βάθος, φαινόταν ο Λάκμος. Μουργκάνα, Νεμέρτσικα, Γράμμος και Σμόλικας συμπλήρωναν το κυρίως "πιάτο" των βουνών τριγύρω μας. Όλα, φυσικά, χιονοστόλιστα.
Περπατήσαμε όλη την κορυφογραμμή προς το καταφύγιο αποφεύγοντας τα μεγάλα "φρύδια" του Λάπατου. Από το καταφύγιο κατεβήκαμε στο Μικρό Πάπιγκο, όπου και έλαβε τέλος η απόδρασή μας μετά από περίπου 8 ώρες. Είχαμε μια όμορφη και γεμάτη εικόνες μέρα.

Μία μικρότερη ομάδα κινήθηκε με κατεύθυνση την Κούλα στην οποία λόγω του πολύ παγωμένου πεδίου δεν κατάφερε να ανέβει. Αφού κατέκτησε την προκορφή της Κούλας κατευθύνθηκε προς την παλιά Κλειδωνιά μέσα από ένα πανέμορφο μονοπάτι και κατέληξε στο Μεγάλο Πάπιγκο.